كنند و انگور بر روى آن چينند و بعضى اندرون ظرفى بقير بيالايند و تراشه چوبى كه تازه بريده باشد با آرد جاورس مخلوط سازند و يك طاقه انگور مىنهد و از اين تراشه و آرد جاورس بر آن بريزند و طاقه ديگر مىنهند تا آن ظرف پر شود و بعضى خوشه انگور را در نمك آب كه با خمر مخلوط بود آغشته كنند و بعد از آن آن را بر روى كاه جو نهند و بعضى انگور را در خانه آويزند كه در آن خانه گندم بود و غبار گندم به آن برسد و آن را تازه نگاه مىدارد و بعضى آب باران را مىجوشانند تا سه يك از آن كم مىشود و آن را در ظرف آبگينه يا ظرف رنگين مىكنند و بعد از آنكه خشك مىشود خوشه‌هاى انگور را در آن ظرف مىنهند و سر آن ظرف را به گچ محكم مىكنند آن انگور تازه مىماند و متغير نمىشود و آن آب بسيارى از امراض را نفع مىدهد و اگر چوبى بر سر خم خمر نهند و انگور بر آن چوب بندند و در خم آويزند چنانچه بخمر نرسد و سر خم بپوشند آن انگور تمام زمستان تازه بماند و بعضى گفته‌اند كه اگر انگور را همان لحظه بچينند و در ظرف سفالين نو نهند و سر آن را به گچ محكم كنند مدتى تازه بماند و متغير نشود . معرفت مويز گرفتن چون انگور برسد اصل خوشهء انگور را بآهن تافته داغ كنند چنانچه منقطع نگردد و چندان بگذارند كه چوبهاى آن خوشه نيم‌خشك شود پس آن را به‌چينند و در سايه بياويزند ، در خانهء كه خشك باشد و دود به آن خانه درنيايد پس قدرى تاك خشك در ظرفى كنند و آن خوشه هم‌چنان در آن ظرف نهند اين مويز بغايت نازك و خوش‌طعم بود و مدت بسيار بماند . معرفت چيدن زيتون و نگاه داشتن آن چون زيتون ميل بر سياهى كند آن را به‌چينند پيش از آنكه سرما بسيار شود و آن را در روزى به‌چينند كه هوا صافى بود و در روزى كه هوا نمناك بود و باران بود آن را نه‌چينند ، مگر بعد از آنكه خشك شود و بر آن هيچ نم نباشد و چون آن را به‌چينند